Louise kreeg op haar reis naar Tanzania een heel bijzonder cadeau…

Een bijzonder cadeau

Eindelijk was het zover; de eerste ontmoeting met mijn sponsorkindje Sharon. Ik mocht ook mee naar het huisje waar ze woont. Na het samen water halen, het werken op de farm, cadeautjes geven en memory spelen, gebeurde er iets bijzonders. Sharons oma kwam aangelopen met een cadeautje voor ons als sponsor. Een prachtig groen met zwart kleed, kenmerkend voor de Masai-stam waar ze in leven.

Toen we vroegen hoeveel het kostte: ongeveer 10.000 shilling. Wow. Net daarvoor hadden we gehoord dat Sharons oma, die voor haar zorgt, per werkdag ongeveer 1/7e daarvan verdient. En per week heeft ze ongeveer 3 tot max 5 dagen dat ze werk… Dit was een rib uit hun lijf. Dit betekent dat ze nóg zeven dagen geen of heel weinig te eten hebben gehad, naast alle andere dagen.

Afgelopen weekend las ik in Lucas 21 over de arme weduwe. De Bijbelkenners in die tijd liepen rond in de mooiste kleren en vol trots gaven ze grote giften aan de tempel. De arme weduwe gaf maar twee muntjes. Jezus zei hierover: ‘deze arme vrouw heeft meer gegeven dan alle anderen. Want de anderen hebben iets geofferd van hun overvloed, maar zij heeft van haar armoede alles gegeven wat ze nodig had voor haar levensonderhoud.’

Sharons oma heeft hier weken voor gespaard. Ze heeft precies gedaan wat de arme weduwe ook deed. Ze gaf vanuit haar armoede alles wat ze eigenlijk nodig had voor haar levensonderhoud. Ze wilde haar dankbaarheid uiten en deed dat met alles wat ze had.

Als wij overwegen om een kindje te gaan sponsoren, twijfelen we eerst of we dat bedrag per maand wel kunnen missen. We maken ons zo druk over het vasthouden van ons bezit, terwijl het sponsoren van een kindje eigenlijk maar zo’n klein deel is van onze overvloed. Het geld op die plek besteed, is zoveel waardevoller dan het bedrag op mijn bankrekening in cash. Een kind durft weer te hopen op een mooie toekomst.

We mogen verder kijken dan het afgeschreven bedrag op onze bankrekening. Hoe mooi is dat ❤